نگاه و رابطه من با میر حسین نگاه و رابطه ای از نوع عشق بوده و هست ؛ همچنانکنه بسیاری  

از جوانان نیز با او چنین رابطه ای برقرار کردند. جوانان خودشان و آینده شان را در آینه او میدیدند 

و می خواستند تا با حضور مغتنم و سبز او ببالند و راه عقلانیت را در پیش گیرند و شخصیتشان رشد یافته و در جامعه ای پیشرفته و آباد زندگی کنند ؛ جامعه ای که تعامل خوبی هم دنیای  

خارج دارد و خوبی های جهان اطراف را هم میبیند. و نیز آسوده خاطر باشند که مسئولان اجراییشان آنها را به پرتگاههای خود محوری و مطلق اندیشی نمی برند.  

اما مطلق اندیشی چرا به مثابه یک پرتگاه است؟ دلیل آن این است که با مطلق اندیشی آرام آرام دیگر صدایی جز آنچه که فکر میکنیم درست است نمی شنویم . مطلق اندیشی البته دلایلی هم دارد که یکی از آنها شاید احساس ترس از انحراف از دین و یک سری اصول باشد و به هر حال جای بحث و گفتگو زیاد دارد بخصوص که مساله و مشکل امروز ماست. ولی حرف من این نیست که فرد نباید به اصولی پایبند باشد بلکه می خواهم بگویم در مواجهه با مسایل اجتماعی و اداره 

کشور میتوان از نظرات آنها که با ما موافق نیستند نیز استفاده کرد و به قول معروف دانش و آگاهی ها در گوشه ای خاص وجود ندارد و در اختیار همگان است. و در ثانی بسیاری از مسایل ما همان طور که میر حسین میگوید از نگاه عزت و کرامت انسانی قابل حل است.مثلا میتوان در برابر کسی که ناسزا به ما می گوید مقابل به مثل کنیم و ناسزا بگوییم و یا با نگاه معنا داری رد شویم و عجیب نخواهد بود که آن فرد بعد از مدتی به دنبال ما بیاید. 

بگذریم من پیش از این هم اگر پست های قبل را ببینید گفته بودم برخی سیاسیون افکار مفید و عزتمندانه میر حسین را برنمی تابند و از دلایل عدم حضور میر حسین را در این سالها هم همین میدانم لیکن میخواهم در جواب کسانی که رفتار میر حسین را بعد از انتخایات عجیب می دانند بگویم که مگر از کسی چون میر حسین چیزی جز این انتظار میرود؟ ایستادن در برابر بی اخلاقی و کسانی که جایگاه قانونی خود را نمیدانند و خود را قیم مردم میدانند و از سوء استفاده از بیت المال برای رسیدن به اهداف خاص و زودگذرشان دریغ نمیکنند.   

آقای لاریجانی امشب در شبکه دو بخش گفتگوی خبری خیلی با منطق و طمانینه صحبت 

کردند و توصیه هایی هم به صدا و سیما و سیاسیون داشتند که امیدواریم در رفتار این رسانه 

 تاثیر مثبتی داشته باشد. 

متاسفانه ساعت نزدیک ۱۰ همین امشب برنامه مستند مانند نمایش داده میشد و این را  

القا میکرد که میر حسین یا دیگر اصلاح طلبان رفتارهایی چون بنی صدر در سال ۶۰ از خود  

نشان میدهند و این مورد نشان میدهد که چه نیروهای تندرویی در این رسانه فعالیت میکنند 

و جهت دهی و برنامه سازی میکنند. برماست که به هوش باشیم. 

احمدی نژاد شنبه شب در رسانه میلی باز هم اصرار کرد کسانی که سابقه انقلابی و رابطه 

با امام داشته اند باید وضع حال آنها را دید و بدون اینکه نامی از آنهایی که قبلا نامی از آنها 

 برده  بود ؛ ببرد به آنها نسبت طلحه زبیر بودن داد و خود و طرفدارانش را بر حق و در مسیر 

 ولایت  معرفی  کرد  و بقیه را غیر خودی و منحرف معرفی کرد .  

وای برما . و وای از اینکه همه نخبگان و روشنفکران  به گوشه ای بخزند. و این یعنی اضمحلال 

 یک ملت. 

با تحقیق و تفحص از صندوق حساب ذخیره ارزی هم مخالفت شد یعنی مخالفت کردند ؛ یعنی  

خودمان همه را به باد دادیم؛ خودمان را که نمیتوانیم زیر سوال ببریم.

- میتوان در جهان تنش ایجاد نکرد بدون اینکه نرمشی در برابر زورگویان نشان داد یاعزت خود را  

تحت الشعاع قرار داد ؛ من مانده ام درک این مساله خیلی سخته ؟ یا مساله چیز دیگری است 

و میتوان نتیجه گیری کرد که با تاسف فراوان خیل عظیمی از جوانان ما به جای اینکه عزت  

وبزرگی خود را از عقلانیت و دوراندیشی و نگاه همه جانبه بگیرند از احساساتی میگیرند که 

پشتوانه عقلایی کافی ندارد . 

- میر حسین موسوی اگر حتی بگوییم برنامه های ریز فرهنگی هم نداشته باشد ؛ولی به طور حتم همدم قشر فرهنگی خواهد بود و آنها را درک خواهد کرد. 

- امشب شبکه ۳ برنامه منطه آزاد پخش میشد ؛تماما انگار که میگفت که به فلانی که در برابر غرب نرمش نشان نمی دهد رای بدهید. 

- این وبلاگی سیاسی نیست ولی وبلاگی فرهنگی هست و دغدغه فرهنگ دارد و دلیل 

 حمایتش از میر حسین هم همین است.

از آنجا که پیشنهاد مناظره را خود رسانه ملی که هواداری محسوسی از رییس دولت دارد ؛ 

مطرح و راه اندازی کرد ؛ من کمی نگران شدم که این یک موقعیت برای استفاده و حتی یک دام  

است برای تخریب دیگر نامزدها .و همین طور هم شد و رییس دولت پرونده های فراوانی را  

آماده کرده بود تا به قول خودش رو کند . جناب موسوی هم شاید برای برخی از آنها میتوانست 

جواب محکمتری بدهد ولی خونسردی و متانت همیشگی اش را بیشتر نشان داد. 

ولی یک نتیجه که کمتر پیش بینی میکردم یا دیگران هم کمتر پیش بینی میکردند حاصل شد  

و آن اینکه سران و بزرگان نظام هم متوجه شدند که چه کسی مجال میدان داری پیدا کرده  

که جز گردو خاک کردن هنری ندارد و آبروی نظام برایش مهم نیست و همین طور آبروی دیگران 

که مجال دفاع در مناظره را از خود ندارند.

وقار و متانت که از شخصیت و رابطه متقابل با معبود نشات میگیرد میتوان گفت که هدیه ای از جانب خداوند به هرکسی ولی هر فرد باید آن را پاس بدارد و از جان هم عزیز تر بدارد.

فریادمان به جایی نرسید ولی ما از تو نمیگذریم. تو برای عده ای جوان و دانشجو هیچ ارزشی  

قایل نشدی و البته چیزی هم برای گفتن نداشتی تا آنها را قانع کنی ولی از آن طرف دو سه  

روز بعد در کنفرانسی سینه سپر کردی و گفتی ما تحت تاثیر این فشار ها قرار نمی گیریم و اقتضای کار حرفه ای رسانه ای این است که زود دست به تهییج انتخاباتی نزنیم.دقیقا درست میگویی چون کار خود را خوب بلدی .خوب بلدی قضایا را لوث کنی و برای عموم وانمود کنی  

عده ای جوان خواستار این شده بودند که میر حسین بیشتر در رسانه ملی نشان داه شود. 

خوب ساختار و ترکیب این مردم را میشناسی و می دانی چه موقع معمولا پای تلویزیون می نشینند.  

ولی جای تعجب و افسوس که برای همین ساعات فراوانی بیننده هم چیزی برای عرضه نداری 

و همه را فراری داده ای.نه ما از تو نمی گذریم چون آنقدر عباراتی چون دولت نهم و خدمتی 

 دیگر از دولت نهم را از رسانه شنیده ایم که ما هم کم کم دارد باورمان میشود که این دولت 

نهم است که منشا خدمات ارزشمند و فراوان بوده و هست. 

چیزی به من میگوید که میر حسین هم بیش از حد نجابت به خرج داد و استعداد ها و توانایی 

هایش را به مردم عرضه نکرد ولی کار رییس رسانه هم اصلا قابل توجیه نیست و نقش 

 تبلیغات رادر  جهت دهی اذهان عمومی نمیتوان نادیده گرفت و او باید دراین دنیا که ممکن نمیشود ولی در قیامت در برابر خداوند پاسخ گو باشدو ما هم از او نمیگذریم به خاطر همه  

فرصت هایی که از دست میرود و...

-در جامعه ای که فقر و طلاق به هر دلیل زیاد شد ؛ برخی هم می آیند و به بهانه هدفمند کردن یارانه ها از آن استفاده استراتژیک میکنند. 

-اخبار ساعت ۲۰:۳۰شبکه دو سیما که به همراه اخبار ۲۰:۰۰شبکه خبر ظاهرا در بهترین موقعیت های زمانی برای پر شور کردن انتخابات پخش می شوند ؛همچنان آقای مهندس موسوی را از کاندیداهای احتمالی معرفی میکنند! 

-مجری یکی از برنامه ای انتخاباتی رسانه ملی در یکی از سوالات مهم خود از میهمان برنامه سوال بسیار مهمی را پرسید و آن اینکه شما بعد از رای دادن انگشت خود را کجا پاک میکنید؟

از گفتار مارتین بوبر چنین بر داشت می شود که هر فردی با اینکه برای خودش یک « من » است و شخصیت یگانه و مستقلی دارد ولی از طرفی هم در جهان برای دیگران یک تو است  یا اینکه دوست دارد تو خطاب بشود  و در دیگران تاثیر بگذارد و  تاثرات مثبت بپذیرد.برخورد با انسان دیگر فقط همین که وجودش وابسته به خداوند است  و ناشناخته است و پر از اسرار  انسان را پر از شعف میکند  ولی تواناییهای بلقوه هر فرد در جامعه و در کنار دیگران  رشد می یابد وحتی فرد در برخورد با دیگران است که  از شخصیت خودش آگاه میشود و افق دید او نسبت به جهان خلقت گسترده تر میشود و به قول مارتین بوبر  توانایی جهان گیری پیدا میکند.و برای او جهان عقل و جهان عشق کم کم شکل میگیرد و همه اینها البته با تلاش و کوشش خود فرد فراهم میشود . از طرفی  فرد در میابد که میل به ارتباط و تاثیر گذاری و تاثیر پذیری دارد و خداوند این  را در نهاد او قرار داده است و گواه آن هم سوره والعصر است که در آن  برقرار نکردن ارتباط و توصیه دیگران به حق و صبر باعث خسران انسان عنوان شده  که دلیل آن هم شاید سرپوش گذاشتن و  رشد ندادن این  توانایی است و اطاعت نکردن از آنچه خداوند از انسان در این جهان میخواهد. 

در اینجا میخواهم بگویم  که آقای موسوی  هم از جمله معدود کسانی است که تلاش در خرد ورزی و گسترده کردن افق دید خود داشته اند .به نظر من ایشان مدت زیادی به دلیل اینکه میدیدند گروهی از  سیاسیون اندیشه های مفید و سازنده ایشان را برنمی تابند و از طرفی هم امکانات تبلیغاتی لازم در اختیارشان نیست از حضور فعال در صحنه انتخابات خودداری میکردند و اکنون  هم دل به دریا زده اند  و جدای از اینکه نتیجه چه باشد به ادای تکلیف میاندیشند .حضور چنین افرادی در راس حکومت ضروری تر به نظر میرسد  چون کسانی که تفکر عقلایی را با آموزه های دینی و مکتبی پیوند داده اند همواره مصالح ومنافع ملت و کشور را در نظر میگیرند و دچار احساسات بی اساس 

 نمیشوند.ولی جای افسوس دارد که افرادی که بیشتر احساسات رادر تصمیمات خود دخالت میدهند در این کشور کم نیستند  و با تصمیمات احساسی خود مشکلات زیادی برای کشور ایجاد میکنند که فقط گذشت زمان نادرستی آنها را ثابت میکند.  

برخی میگویند حالا چه خبر شده که میر حسین بعد از بیست سال سکوت به یکباره چنین فعال شده و خود را آماده مسیولیتی بزرگ میکند ؛شاید اینان نمیدانند که امثال میر حسین معمولا 

خود را وارد سیاست بازیهای امروزه (البته منظور سیاست به معنای معمول آن نیست) نمیکنند 

و اگر هم وارد این میدان با همه مشکلات و موانع موجود شوند فقط به خاطر این است ک وظیفه ای را به انجام برسانند.خیلی دوست دارم که همچون زبان مارتین بوبر بگویم که امثال میر حسین 

همواره همچون «تو» یابه عبارتی کسی که در اوج است و رفتارهای تویی بالنده از خود نشان میدهد ؛رفتار میکنند.البته «تو» ویژگیهای دیگری هم دارد که از این وبلاگ قابل برداشت و مطالعه  است. 

ضروری دیدم که به این موضوع اشاره کنم هر چند چون نگاه زیبایی شناسی دارد خود این افراد  

هیچگاه اینطور به آن اشاره نمیکنند و اینکه حضورشان را مغتنم بدانیم چه پیروز شوند و چه نشوند.  

تو را چه بخوانم بهتر است ؟ مهندس موسوی یا نخست وزیر دروران جنگ یا رییس فرهنگستان هنر ؟ هیچکدام شایسته برای تو نیست .چون تو آنقدر رو به رشد و تعالی  

داشته ای که شایسته این شده ای که دیگران برای رشد خود رو به سوی تو داشته باشند و  

در توگوییهایشان نمونه ای برای آنها شده ای. باشد که همراه با تو ببالیم و خرد ورزی در پیش 

گیریم. و خود را در آگاهی های عمومی جامعه شریک کنیم و اگر به مقامی رسیدیم حرف 

خودمان را با حرف مردم یکی ندانیم.

- آزاد انسانی است که مستقل از اراده من درآوردی خویش تصمیم میگیرد .ایمان او به 

 واقعیت است: واقعیت دوگانه من و تو و واقعیت رابطه میان من و تو. او به سرنوشت هم  

دارد: سرنوشتی که محتاج انسان و تصمیم گیری های انسان است .

-در جهان رابطه ها ؛ من و تو به آزادی با یکدیگر روبرویی میکنیم ؛ رفتار متقابلی هم که 

 میان  ما استمرار میابد ؛ از هر نیت و حکمت و قانونی و علیتی آزاد میباشد .در جهان 

 رابطه ها ؛ هر انسانی آزادی وجود خویش و آزادی کل وجود را تضمین شده می یابد. 

-فقط کسانی که توانایی رابطه سازی دارند؛ یعنی توی فراگیر و حاضر را میشناسند ؛  

توانایی  تصمیم گیری دارند و فقط کسانی که تصمیم میگیرند آزادند ؛ چون توانسته اند 

 آزاد از جهان رودر روی جهان قرار گیرند. 

-با باقی ماندن در جهان نمیتوان خدا را پیدا کرد ؛ با رفتن از جهان هم نمی توان خدا را پیدا

کرد ؛ فقط وقتی که با تمام وجود به سوی توی رابطه مان قدم بر داریم ؛ آنچه را که جستجو

نشود یافته ایم ما.

خوشی و لذت را در هر بازاری میتوانید به قیمتی خریداری کنید.اما سعادت جاودانه را نمیتوانید  

چه برای خود و یا دیگری. خوشی و لذت در محدوده زمان قرار دارند . تنها در آزادی و رهایی است 

که نشاط جاودانه هستی میابد. می توانید به دنبال خوشی و لذت باشید و آنرا به راههای مختلف  به دست آرید.ولی زودگذرند .سعادت جاودانه ـ حس غریب از وجد و شعف ـ عامل انگیزه 

 در آن راه ندارد .احتمالا نمیتوانی به جستجوی آن بپردازی ؛یک بار که باشد ؛بسته به کیفیت ذهن شما  ؛برجای میماند ـبی زمان و بی علت؛امری است که قابل سنجش با زمان نیست.مدیتیشن  به دنبال شادی رفتن نیست .یا در تعقیب لذت بودن نیست.برعکس حالتی است از ذهن که  در آن نه الهامی است و نه فرمول خاص ـپس رهایی تام وتمام است. 

نشاط و سعادت جاودانه تنها نصیب چنین ذهنی میشود ـنه طلبیده و ناخواسته.در زمانی که هست ؛با آنکه ممکن است در دنیای شلوغ و پر سر و صدا به همراه خوشی ها و لذت ها  

به سر برید اما آنها اثری بر ذهن نخواهند داشت. برای یکباری که هست ؛ستیز و جدال باز 

 ایستاده است .اما پایان ستیز و جدال نتیجه غایی رهایی نیست. ذهنی که با آزادی و رهایی عمل میکند  ؛در فضای مدیتیشن قرار دارد. در انفجاری که از نشاط و سعادت جاودانه حاصل آید  

چشمها ساده و تازه بین است .عشق حضور دارد همراه با رستگاری. 

                                                                                                                         جیدو کریشنامورتی 

                                                                                                                            کتاب مدیتیشن 

عمیقترین غم متعالی در زندگی ما ؛ از آن منشاء میگیرد که توی تمام رابطه های ما باید به اویی 

تبدیل گردند .هر چند که در جریان رابطه مستقیم و بی واسطه ؛تو؛ حاضر و منحصر به فرد بوده باشد ؛ به محض آنکه رابطه جریان خودش را طی کند یا به واسطه هایی غیر مستقیم شود ؛ به جزیی از اجزاء و واقعیتی میان واقعیت های جهان تبدیل میشود. 

انسانی که تا این لحظه توی منحصر به فرد و فراگیر من بود ولی اجزاء و جنبه هایی نداشت ؛ انسانی که حضور داشت ولی در دست قرار نمیگرفت ؛ انسانی که تجربه می یافت ولی قابل 

تجربه نبود ؛ ناچارا به اویی میان او ها و جمعی از کیفیت ها و کمیت ها تبدیل میشود. 

اکنون من میتوانم رنگ مو و صدای سخن و منش بخصوص او را شناسایی کنم . و تا زمانی  

که به چنین تفکیکاتی موفق باشم ؛ او هم نمی تواند توی من باشد یا توی من بشود. 

از طرفی هر اویی در جهان میتواند قبل و بعد از آنکه او بشود ؛ در برابر هر منی ؛ تو هم بشود. 

او پیله است و تو  پروانه ولی نه به صورت واقعیت های جدا جدا ؛ مشخص و مجزا ؛ بلکه به 

 صورت دوگانگی های به هم پیوسته و گره خورده و همزمان. 

 از میان فضاهای رابطه ای ؛ فضای رابطه انسان و انسان مزیت خاصی دارد: 

-در اینجا زبان گفتگو تکامل یافته و همچون زنجیره ای از بیان و پاسخ ؛ انسان را به انسان 

متصل میکند. 

-در اینجا کلامی که به زبان می آوریم ؛ با کلامی که به زبان آمده است ؛ برخورد می نماید. 

-در اینجا ؛ من و تو ؛ نه فقط دو قطب یک رابطه ایم ؛ با داد و گرفت کلام ؛ شناخت و آشنایی  

متقابل را هم ممکن می سازیم. 

-فقط در اینجا ؛ لحظه های جدا جدای رابطه در ترکیب با زنجیره کلام متصل میگردند.  

-فقط در اینجا ؛ نظر اندازی و در نظر بودن من ؛ شناختن و شناخته شدن من ؛ عشق ورزی و معشوق بودن من واقعیت های رو در رو و یگانه ای را متشکل می سازند. 

-فقط در اینجا ؛ آنچه با ما روبرویی میکند ؛ در مقام متکامل ترین تو روبرویی میکند. 

-اینجا بستر رودخانه عظیمی است که رودهای فرعی از دو طرف را ؛ در بر میگیرد و به دریا میریزد. 

                                                                                   گزیده از من و تو  (اثرمارتین بوبر)

 مارتین بوبر در نوشتارش تاکید دارد که همه کم وبیش دراین مسیر حرکت میکنند که به مقام  

تو برسند . 

برام جالب بود که این موضوع در بیشتر مطالب وبلاگها می آید یا به عبارتی تو گویی ها در وبلاگها 

خوب ظهور پیدا میکند. 

یک مورد راهم من در یکی از ترانه های سعید شایسته مشاهده کردم.سعید شایسته پیداست این ترانه را با عنوان کتاب سرنوشت ؛ تحت تاثیر توگویی ها خوانده است و شاعر ترانه هم هر چند صحبت از دل یک عاشق ( آنگونه که همه جا میشنویم) میکند ولی دوست ندارد 

در حد دوست داشتن های معمول باقی بماند و در نهایت از ارتباط با یک تو میگوید: 

اشکم امون نمیده  

عکساتو باز ببینم   

برگرد تو ای همه کسم 

برگرد تو ای هم نفسم

----------

نگذر از عشق به سادگی 

نگذر از این دلدادگی  

بی تو چه جور این زندگی 

بی تو نمیشه زنده بود 

عشق تو قلبمو ربود  

ای هستی و ای تار و پود  

---------- 

با تو جهنمم بهشت 

خدا رو قلب من نوشت 

تویی کتاب سرنوشت