انسانی که آماده روبرویی با خداست ولی جستجو و طلب نمی کند؛ خودش آرام و آزادمنش

می شود ؛ نسبت به دیگران هم با محبت و سخاوتمند. وقتی هم که توی جاویدان را را رودرروی

خود یافت؛ هر چند تمام تو های دیگر در زندگی خود را همچون اجزایی از آن می یابد قلبا از

هیچیک از آنها روگردان نمیشود.

او رابطه با تمام توهایی که رو در رو داشته و رابطه با تمام تو هایی که خواهد دید را مقدس

می داند. او می داند که روبرو شدن با خدا مقصدی نیست که در انتهای راه مستقیمی باشد ؛

مرکز دایره ای است که تمام رابطه ها به آن میرسند.« مارتین بوبر»